Семејните односи, вклучувајќи  го тука и умереното ривалство меѓу децата (браќа, сестри), може да има позитивно влијание врз детскиот развој и социјалните односи, покажува еден пет годишен проект на Универзитеот Кембриџ. Истражувањето се однесувало на когнитивниот и социјалниот развој на деца помеѓу две и шест години.

Проектот наречен „ Сите дечиња горе“  беше обид да се продлабочат претходните истражувања кои укажуваа на тоа дека веќе и на четиригодишна возраст, некои  деца се проблематични  во однесувањето, што го намалува нивниот напредок во училиште и во други области.
Во истражувањето беа вклучени 140 деца, а започнало кога биле само на двегодишна возраст. Испитувачите беа фокусирани на високо ризични семејства, како што се семејствата со ниски примања и семејства со родители- тинејџери; 43 проценти од децата со мајки кои биле тинејџери кога го родиле првото дете и 25 проценти од семејствата со примања под линијата на сиромаштија.
Во тек на пет години се правени разни тестови:  видео надзор на децата во односот со нивните родители, браќа/ сестри, другарчиња и непознати; интервјуа и прашалници со родителите, наставниците и самите деца; и различни тестови дизајнирани да ги оценат јазичните и планските способности на децата, нивната меморија и контролата на потиснувањето.

Еден од најинтересните наоди се однесува на односот со браќата/ сестрите. Дури и во случаи кога односот е напнат, се покажало дека дружбите имаат позитивен ефект на раниот детски развој.
Тимот истражувачи, сепак, укажува дека континуираното ривалство може да доведе до проблеми во однесувањето подоцна во животот. Од друга страна пак, се покажало дека  умерените облици на меѓусебни расправања, всушност имаат позитивен ефект.
„Традиционалното гледиште е дека,  да се има братче или сестричка, значи и натпревар за љубовта и вниманието на родителите“  вели Д-р Клер Хјус. „ Всушност, она што го имаме како доказ е дека социјалното разбирањето кај детето, може да се подобри со интеракции со нивните браќа или сестри во многу случаи.“

„Една од главните причини за ова можеби е тоа што браќата/сестрите се всушност природни сојузници. Често се на иста бранова должина и најчесто се вклучуваат во исти игри на преправање, што им помага на децата да развијат свесност за различните ментални состојби.“
Видео транскрипти од парови на деца- браќа/сестри што биле вклучени во такви игри со преправање, откриваат дека ова се ситуации кога тие можат да зборуваат за своите мислења и чувства подлабоко. Всушност, тие покажуваат, она што истражувачите го нарекуваат „емоционална платформа“ , кога децата создаваат приказна што им помага да развијат подлабока свесност за различните ментални состојби.
Дури и во пример на очигледно вакво ривалство, како кога детето се расправа или се задева со другиот, помладото дете е изложено на емоционално побогат јазик од постарото.
Така, иако помладите браќа/сестри добиле пониска оцена кај зборување за чувствата на тригодишна возраст од нивните постари браќа и сестри, нивното разбирање за социјализација значително пораснале до нивна шестгодишна возраст и зборувале за емоциите на скоро исто ниво.

Истражувањето покажува и дека квалитетот, како и квантитетот на разговорите што родителите ги прават со децата во однос на чувства и размисли, го засилуваат социјалното разбирањето кај децата.
Мајките што биле добри во развивање на поврзани и конструктивни разговори околу чувствата и размислувањата на своите деца, создале подобра емоционална платформа, така создавајќи значајно повисоко ниво на социјално разбирање кај нив до четиригодишна возраст.
„Децата што се покажале најдобри во задачи направени да ја тестираат нивната социјализација на шестгодишна возраст, доаѓаат од семејства каде мајката разговарала со нив за идеи, истакнувала каде се разликите во точките нагледишта или се осврнувала кон интересите на детето .“ вели Хјус.
„Доста внимание е посветено на добротворното влијание што честите семејни разговори ги имаат врз детето овде покажавме дека, исто така, треба да се насочиме и кон природата и квалитетот на тие разговори.“