Кога имаме некој проблем што треба да го решиме, ние не го користиме само мозокот, туку цело наше тело.

Постојат докази од когнитивната психологија кои ја потрврдуваат оваа врска. „Способноста да го користите телото за да решeте некој проблем го менува начинот на кој ги решавате проблемите." – вели професорката Марта Алибали од Универзитетот во Висконисин. „Движењата на телото се едни од ресурсите кои ги користиме при когнитивните процеси."

Овој заклучок што е донесен од едно ново истражување од страна на Алибали и нејзините колеги Роберт Ц. Спенсер од Универзитетот од Висконсин и Луси Нокс и Сотаро Кита од Универзитетот во Бирмингем, вели дека и кога треба да решeме проблеми кои се поврзани со движење и простор, неспособноста да се користи телото не' присилува да бараме други стратегии, а тие што ги поседуваме се сосема ефикасни.

Истражувањето вклучуваше два експерименти. Во првиот беа вклучени 86 американски студенти, од кои половината биле спречени да ги движат рацете со помош на ракавици кои биле прикачени за табла. Другите пак не можеле да ги движат нозете со помош на ленти кои биле прикачени на друга табла. На вторите им било чудно затоа што биле врзани, но ним рацете им беа слободни. Од другата страна, лицето кое го водеше експериментот поставуваше прашање од типот „Ако пет механизми се наместени во една линија, и ако едниот почнеш да го движеш обратно од стрелките на часовникот, како ќе се движи последниот механизам?" Испитаниците гласно го решавале проблемот а притоа беа и снимани.

Потоа, биле анализирани снимките и се гледале гестовите со рацете на испитаниците, вербалните објаснувања кои покажувале дека испитаникот ги визуелизира тие физички движења, или пак употребата на математички правила.

Резултатите покажаа дека луѓето на кои им било дозволено да ги движат рацете, го правеле тоа и притоа користеле перцептивно-моторни стратегии за да го решат проблемот. Луѓето кои имале врзани раце, како и оние кои не правеле гестови (дури и кога им било дозволено), користеа апстрактни математички стратегии за да го решат проблемот.

Во вториот експеримент, 111 возрасни лица од Британија го решавале истиот проблем но немале право гласно да размислуваат. И тие исто така биле снимани, а ги објаснувале нивните стратегии подоцна. Резултатите биле исти.

Податоците поставуваат подлабоки прашања за врската меѓу умот и телото и нивната врска со просторот, вели Алибали. „Ние луѓето постојано користиме визуелно-просторни метафори за да ги решиме проблемите и да направиме концепт за работите – дури и во домени кои не се изгледаат физички. Доброто расположените е "високо", а лошото е "ниско". Ова е метафоричко структуирање на нашиот концептуален поглед."

Алибали, образован психолог, прашува: „Како може да ја зголемеме моќта на акцијата и перцепцијата при учењето?" Или пак: „Што е со когнитивните стратегии на луѓето кои не можат да го движат телото?"