Ако мозокот е гладен, се што е слатко ќе ви изгледа уште послатко, покажува едно истражување од научниците на Универзитетот Јеил и Универзитетот на Јужна Калифорнија...

Снимките на мозокот покажуваат дека кога паѓа нивото на глукоза, пределот на мозокот што ги регулира емоциите и имлулсите ја губи способноста да ја намали желбата за висококалорична храна. „Нашиот предфронтален кортекс умира за глукоза.“ - вели Рахита Синха, професор по психијатрија и невробиологија. Тимот од Јеил интравенозно го менуваше нивото на глукоза кај луѓето и ги анализираше промените во нивото на шеќер во крвта додека на испитаниците им покажуваа слики од висококалорична и нискокалорична храна.

Кога опаѓа нивото на гликоза во крвта, хипоталамусот реагира на оваа промена. Инсулата и стриатумот, кои се одговорни за желбата за храна, веднаш се активираат. А најголемата реакција се случува во предфронталниот кортекс. Кога нивото на глукоза е ниско, предфронталниот кортекс ја губи способноста за поставување граница на желбата за храна во стриатумот. Оваа реакција беше особено видлица кај луѓето со голема тежина кога им беше покажана слика со висококалорична храна.

„Реакцијата беше сосема јасна и прилично драматична кога испитаниците гледаа слики со висококалорична храна.“ - вели Синха.
„Податоците покажуваат дека луѓето со поголема телесна тежина имаат навистина голема потреба за храна, особено кога нивото на глукозата им е под нормала.“ - вели Кејтлин Пејџ, учесничка во истражувањето.

Истата бурна реакција беше забележана во стриатумот што стана хиперактивен кога глукозата опадна. Сепак, и самите нивоа на хормонот на стрес (кортизол) играат значајна улога повеќе отколку глукоза во центрите за наградување во мозокот, велат истражувачите.
Синха предлага дека стресот, поврзан со ниското ниво на глукоза може да игра голема улога во активацијата на стриатумот.
„Затоа, најдобро е да се јаде здрава храна и да се одржува нивото на глукоза во крвта.“ - вели Синха. „И на мозокот му треба храна.“ - додава тој.