Колку сте сигурни дека се она на кое се сеќавате навистина се случило?...

Науката покажува дека меморијата лесно може да биде манипулирана и избришана, што влијае врз безброј аспекти од човековиот живот. Изминативе децении невролозите докажуваа дека мозокот не е статично парче ткиво, туку флексибилен орган што се менува во текот на животот, за што се користи терминот мозочна пластичност.

"Пластичните" делови од мозокот се синапсите, што се клучна точка за емитување сигнали помеѓу невроните. Колку е поголема активноста меѓу невроните при еден настан (на пример сообраќајна незгода), толку посилни ќе бидат и сеќавањата. Сепак, научниците сликовито објаснуваат дека, времето ја разрадува структурата на меморијата, оставајќи пукнатини и празнини, па наместо паметење на специфични и совршено точни детали, меморијата ја сочинуваат поопшти впечатоци од настани со непостојани детали. Како старее човек, така сеќавањата повеќе бледеат.

"Лошата вест е дека нашите сеќавања не се конкретни и релативно лесно можат да бидат променети. Добрата вест е дека несовршената меморија е еволуциска адаптација што го служи на човекот поголем дел од животот. Губењето и создавањето нови сеќавања е многу важно за релативно ефикасниот систем на процесирање информации, кој што нон-стоп работи. Селектирањето на информациите во долготрајна меморија овозможува мозокот да складира најважни делови од информацијата на која што човек ќе се повика во иднина," стои во извадок од ново објавената книга What Makes Your Brain Happy and Why You Should Do the Opposite од Дејвид ДиСалво.

Се смета дека проблемот за луѓето денес е што меморијата е соочена со немилосрдни предизвици во општества кои се водени од информацијата, па човек треба да запамети одеднаш многу работи, а мозокот не е "опремен" за толкав наплив на информации. Така доаѓа до заборавање на тоа каде се оставени клучевите од автомобилот, дали е изгаснат шпоретот, која е лозинката од и-мејлот и слично.

До создавање погрешни сеќавања многу лесно доаѓа и под влијание на надворешни фактори (може да биде доволна и една фотографија) што е различно од едноставно заборавање на нештата. Оваа теорија ја застапуваат психолозите од Универзитетот Феарфилд, кои направиле експеримент со луѓе кои на кои прво им покажувале различни слики (скршен молив, отворен плик, скршен орев) а потоа барале од нив да замислат како ги прават работите покажани на фотографиите. Резултатите покажале дека колку почесто биле изложени на фотографии или си замислувале одредена ситуација, толку поголеми биле шансите испитаниците да тврдат дека направиле такво нешто (на пример скршиле молив), иако само си замислувале.

"Студиите од полето на когнитивната психологија јасно даваат до знаење дека човекот може да биде многу лековерен. Само малку му треба да биде уверен во неточни работи, како за другите така и за себе. Во сржта на погрешните уверувања живеат лажни сеќавања," се наведува уште во книгата What Makes Your Brain Happy and Why You Should Do the Opposite.