Дали ви се случило само гледајќи што му се случува на некој друг, да ве обземат истите емоции?

Кога ќе забележиме дека некој се проѕева и ние се проѕеваме. Кога ќе видиме дека пајак лази по нечија нога, и нам ни доаѓа нелагодно чувство. Ако забележиме дека некој се наоѓа во непосредна опасност и нас не облева страв. Кога ќе видиме како некого го боцкаат со игла во раката, на пример кога му земаат крв, мускулите на нашата рака несакајќи се згрчуваат и дишењето ни се интензивира. Кога ги гледаме нашите спортисти блиску до остварување на некоја спортска цел, срцето ни полудува од возбуда.

Е сега, како тоа, само гледајќи ги другите, доживуваме такви, понекогаш и многу интензивни реакции, небаре истите тие работи ни се случуваат нам?

Одговорот може да го најдеме во нашите мозочни клетки. Еден тип на неврон, наречен неврон огледало, ни помага да разбереме како тоа без мака ги „читаме" умовите на другите луѓе и стануваме целосно емпатични со нив – го чувствуваме она што тие го чувствуваат. Невроните огледала, автоматски не ставаат во нечија кожа.

Во едно истражување, на пример, со користење на магнетна резонанса, правени се снимки од мозоците на вљубени партнери кои се ставени во ситуација да го гледаат својот партнер како доживува болка. Снимките покажале слична активност во нивните мозочни региони задолжени за емоциите како и нивниот партнер кој бил реално ставен во ситуација на болка. Излегува дека, кога сме емпатични со нечија болка, на извесно ниво, ние всушност и ја чувствуваме таа болка.

Една фасцинантна карактеристика на невроните огледала е таа што тие се единствените мозочни клетки кои се активираат на ист начин без оглед дали нешто гледаме или правиме. Овие специјални неврони го „огледуваат" она што го прави некој кон кого ни е насочено вниманието. На пример, кога ќе видиме дека некој се смее, нашите неврони огледала за смеење се активираат, тоа пак поттикнува невроактивност која не води кон доживување на чувства поврзани со смеењето, како на пример среќа. Со други зборови, ги добиваме сите бенефити од смеењето без да направиме дури и најмало движење со устата.

Огледалните неврони, исто така, ни помагаат и да ги разбереме туѓите намери. Тие се активираат кога гледаме дека некој нешто прави, што ни помага да предвидиме која е нивната цел и што би можеле да направат понатаму. На пример, ако видите дека некое дете како посега по чоколадо на рафтот пред него,имате копија на тоа што го прави во вашата глава, што ви помага да ја разберете неговата цел (да дојде до чоколадото, се разбира).

Истражувањата за невроните огледала се сеуште во повој, и има многу работи кои треба да се научат. Но, засега, оние меѓу нас кои се срамат од солзите кои сами од себе им течат кога гледаат некоја драматична сцена на телевизија, некој филм на пример, и да, некогаш дури и реклама, треба да им олесне, затоа што емоциите кои ги имаме во таков случај не се во потполност во наша контрола. Односно, може некогаш дури и целосно да неможеме да ги сопреме солзите.