Помалите групи на мајмуни може да победат во територијалните војни против поголемите групи.

Најмногу затоа што некои членови на поголемите, напаѓачки групи избегнуваат судири. Ова го тврдат во нивниот извештај Маргарет Крофорд и Иан Гилби од Троппскиот Истражувачки Институт Смитсониан во Панама и Институтот макс планк за Орнитологија.

Поедини мајмуни кои не учествуваат во конфликтите ги спречуваат поголемите групи во остварувањето на нивниот компетитивен потенцијал.

Авторите употребиле записи на вокализација која симулира територијален напад во пределите на групите диви мајмуни од видот белолики капучини, во реонот на резерватот Смитсониан на островот Баро Колорадо во Панама.

Мајмуните многу пожолчно одговарале на територијалните предизвици во близина на центарот на нивната територија отколку кон границите, каде што биле поподготвени да избегаат.

Дезертерството кај членовите на поголемите групи било многу почесто отколку дезертерството кај членовите на помалите групи.

Групите кои биле побројни од своите противници, биле во можност да ја претвораат својата бројна надмоќ во компетитивна предност кога го бранеле центарот на својата територија против соседите натрапници, но биле безуспешни кога ќе се обиделе да извршат инвазија врз територијата на соседите, затоа што значителен број на индивидуи во поголемите групи одлучиле да не учествуваат во конфликтот.

Според авторите, ваквиот модел на однесување ја изедначуваат рамнотежата на моќ помеѓу групите и создаваат своевидна „предност на домашниот терен" која може да даде објаснување за состојбата на коегзистенција помеѓу поголемите и помалите групи во исти предели но различни реони на некоја територијална област.