Луѓето можат да ги доживеат виртуелните тела како да се нивни сопствени.

Ова сознание може да се примени во комјутерските игри или во дигиталниот транспорт на луѓето на други локации.

Во филмот Аватар, човековиот ум е пренесен во синтетички тела. Во овој филм истражувачите на планетата Пандора ги пренесуваат своите умови во алтернативни тела. Научниците сега стигнаа на чекор поблиску до создавање на такво искуство во лабараториски услови.

Тие успешно “проектираа” луѓе во дигитални аватари кои може да се движат наоколу во виртуелна средина. Учесниците го доживуваа дигиталното тело како сопствено, дури и кога истото беше од спротивен пол.

Целта на истражувањето е да се разбере како мозокот ја интегрира информацијата која доаѓа од сетилата за да се детерминира позицијата на телото во просторот. Но, резултатите може исто така да бидат искористени и во наредната генерација на комјутерски игри или за луѓе кои сакат дигитално да се транспортираат себеси на други локации.

Олаф Бланк, невролог од Институтот Ум и Мозок во Лозана. Швајцарија, кој го води овој труд, користеше виртуелно (VR) подесување со камери поврзани со видео дисплеј монтиран на главата, за да ги постигне бараните резултати. Својот труд го претстави на годишната средба на американското Здружение за напредок на науката.

Ова е продолжение на преходната работа на истите истражувачи со цел повторно да се креира вонтелесно искуство.

Тоа е дефинирано како ситуации при кои будната личност го забележува своето тело од од друго место, надвор од себе. Тоа може да се јави кога функцијата на мозокот е оштетена како резултат на мозочен удар, епилепсија или злоупотреба на дрога. Најчест случај се трауматичните настани како автомобилски несреќи или за време на операција.

Во тие експерименти, извршени од страна на Бланк и колегите во 2007, волонтерите носеа заштитни наочари кои содржеа видео екран за секое око кои пренесуваа слика од камери поставени зад учесниците. Бидејќи двете слики се комбинираа од мозокот во единствена слика, тие забележаа 3Д слика од сопствената позадина.

Експериментаторите потоа пренесоа пластична прачка веднаш под камерата, во нивното видно поле, додека предниот дел на градите на учесниците беше допиран на соодветните позиции. Учесниците имаа чувство дека се наоѓаа на местото каде што се наоѓаа камерите, гледајќи пред себе тело кое наводно му припаѓа на некој друг.

Во последниот труд, волонтерите на Бланк користеа слично виртуелно прилагодување, а потоа талкаа по различни 3Д дигитални средини додека истражувачите ги допираа физички со или без синхронизација со дигиталните луѓе, за да откријат каде волонтерите сметаа дека се нивните тела во виртуелниот простор.

Исто така, тој “проектираше” машки волонтери во женски аватари и ги стави волонтерите директно во нивните аватари, така што повеќе не гледаа од позадина. Бланк изјави дека, дури и кога снимаа виртуелна сцена волонтерите се чувствуваа како да им се случуваше нив се она што му се случи на аватарот.

“Почнуваа да мислат дека аватарот е нивното сопствено тело,” вели Бланк. “Ние создадовме делумно вонтелесно искуство. Бевме способни да ги дистанцираме допирот и визијата и да ги натераме луѓето да мислат дека нивното тело беше на два метра од  нив.”

Волонтерите носеа черепни капи, кои содржеа електроди, за да ја надгледуваат електричната активност во мозокот. Податоците снимени од капите покажаа зголемени реакции во темпоропариеталниот и фронталниот регион на мозокот. Овие делови се одговорни за интегрирање на допирот и визијата во една кохерентна перцепција.

Бланк вели дека трудот за вештачко поттикнување на овие искуства докажа дека тие не се ништо повеќе од мозочен дефект. “Наместо спиритуално нешто, испадна дека тоа е само мозочен хаос. Зошто би го сметале тоа за духовно, кога не мислиме така за вештачки екстремитет кој има за цел да ја замени ампутираната рака или нога?”