Истражувачите од Универзитетот во Кембриџ ја истражуваат улогата на емоциите на релација човек-компјутер.

„Креираме емоционално интелигентни компјутери, оние кои знаат да читаат мисли и знаат како се чувствуваме,“ – вели професор Питер Робинсон. „Компјутерите добро разбираат што една личност пишува и зборува. Меѓутоа, тие треба да научат како го велам нешто, а не само што велам.“

Истражувачкиот тим соработува со тимот на професор Сајмон Барон Коен од Универзитетот за истражување на аутизам. Нивната задача е тесно поврзана.

Изразите на лицето се многу битен начин за разбирањето на туѓите чувства. Ако еден систем ги открие изразите на лицето и ги пресмета гестовите, ќе може да ја открие и емоцијата. Ја открива вистинската емоција во 70% од случаите, што е многу блиску со луѓето.

Други системи пак ја анализираат интонацијата на говорот за да ја откријат емоцијата според начинот на кој нешто е кажано, а притоа ги анализираат и ставот на телото и гестовите.

Иан Дејвис, еден од истражувачите од тимот на Робинсон вели: „И кога работиме со едноставни работи како што е еден автомобил, мора да знаеме дали возачот е фокусиран или збунет, за да не го преоптовариме со разни пречки како што се повици на мобилен телефон, или пак радио.“

Самото разбирање на емоциите не е доволно. Професорот Робинсон сака и компјутерите да изразуваат емоции, без разлика дали тоа ќе го прават преку анимации или ќе бидат вклучени вистински физички роботи.

Уште еден член од тимот, Тадас Балтрушаитис работи на анимирање на фигури за да даваат изрази на лицето, додека неговата колешка Лорел Рик работи на моделирање на глава од робот и сака да им направи голем број на изрази на лицето: „Ќе го користиме роботот за да видиме дали може да покаже знаци на емпатија, пријателство, соработка со луѓето.“