По се' изгледа дека кога размислуваме за сопствената смрт, истовремено ја зголемуваме грижата за другите, вели едно ново истражување кое докажува дека нашиот став кон смртноста влијае на начинот на кој живееме.

Во истражувањето кое беше под водство на Лаура Е.Р. Блеки и нејзините колеги од Универзитетот во Есекс, истражувачите се сретнаа со луѓе кои размислуваа за смртта или на апстрактен или на конкретен, личен начин. Тие открија дека луѓето кои размислувале конкретно за сопствената смрт, покажале поголема грижа за општеството со тоа што донирале крв.

Истражувачите собраа 90 луѓе во центарот на еден град во Британија. Од некои беше побарано да одговорат на општи прашања за смртта, како на пример какви се нивните ставови за смртта и што мислат дека се случува после неа.

Други пак требаше да замислат дека умираат во пожар во домот и им беа поставени 4 прашања за тоа како би се снашле со ситуацијата и како би реагирале нивните семејства.

Друга група пак требаше да се фокусира на болка на забите.

Потоа, на учесниците им беше дадена една статија, наводно од Бибиси, во која се пишуваше за донирањето крв. Некои читаа дека нема голема потреба за донирање крв, други пак читаа дека има огромна потреба од донации на крв.

Потоа им беше дадена брошура во која им се гарантираше брза регистрација во центар за донирање крв уште истиот ден и им беше нагласено дека треба да ја земат брошурата само ако навистина планираат да донираат.

Истражувачите открија дека луѓето кои размислувале за смртта на теоретски и апстрактен начин беа мотивирани од приказната за големата потреба од крв. Многумина од нив ја зедоа брошурата откако ја прочитаа статијата.

Исто така, луѓето кои размислувале за сопствената смрт ја земале брошурата без разлика која статија ја читале – тие имале волја да дадат крв без разлика дали имало или пак немало потреба од донации.

„Смртта е навистина моќна мотивација," – вели Блеки. „Луѓето се свесни дека нивните животи имаат крај. Тоа е еден од најголемите дарови што ги добиваме во животот и не мотивира да го живееме животот и да се стремиме кон целите што нам ни се важни."

Кога луѓето размислуваат апстрактно за смртта, повеќе се плашат од неа, а кога размислуваат за сопствената смрт, тоа им овозможува да ја вградат целата идеја за смртта во нивните сопствени животи.

Оние кои размислуваа за смртта на личен и автентичен начин полесно сфаќаат дека треба да го ценат животот.