Зигмунд Фројд се смета за еден од највлијателните луѓе во областа на психолошките науки на сите времиња, а ова се петмината за кои се смета дека извршиле најголемо влијание врз него.

Фројд е славен австриски невролог кој славата ја добил заради основањето на психоаналитичката школа во психологијата. Неговата клиничка употреба на теоријата за „слободни асоцијации" во односот пациент-психоаналитичар, како и теоријата за несвесното, го става на видно место во психологијата.

За него може да се каже дека извршил влијание врз многумина кои се бавеле со психолошката наука после него, но речиси никаде не е јасно спомнато кои биле неговите ментори и кој се влијаел врз него. Да се осврнеме на петмината кои соработувале со него или влијаеле врз неговите погледи.

Разбирањето на проблемот ум-тело

Франк Брентано, еден од нив, бил познат католички свештеник, германски психолог и филозоф. Врз него влијаела средновековната схоластичка филозофија на намерата и ја вратил преку своите предавања и своето дело Психологијата од емпириска гледна точка. Др. Брентано цврсто верувал дека секој психолошки феномен и дејство има своја содржина и е насочен кон одреден (намерен) објект.

Фамозниот случај Ана О.

Јозеф Броер бил австриски лекар кој всушност е одговорен за поставување на темелите на психоанализата. Тој е пионерот кој стои зад „лекот со разговор" кој неговиот колега Фројд го употребувал во неговата техника на слободни асоцијации.

Броер и Фројд и двајцата работеле на легендарниот случај Ана О. (денес познато дека е псевдоним на Берта Папернхејм). Овој документиран случај опишува жена која страдала од парализа и анестезија. Броер забележал дека нејзините симптоми се намалувале како што ги опишувала. Ана О. не го забележувала значењето на нејзината улога како пациент кој самиот си го препишува својот лек, а тоа е „лек со разговор". Броер и Фројд во 1985, го опишуваат во книгата „Студии за Хистеријата".

Најпосле, Фројд развил теорија во однос на хистеријата со која ја дијагностицирале Берта, означувајќи ја како „сексуална злоупотреба". Со сите случаи кои на било кој начин вклучувале хистерија, Фројд бил секогаш сигурен дека причината била од сексуална природа.

Борбата на хипнозата со теоријата на слободни асоцијации

Џејмс Брејд, честопати се нарекува таткото на модерниот хипнотизам, бил шкотски хирург и специјалист за мускулни и состојби на окото. Тој е пионерот на контраверзната хипнотерапија или хипноза.

На почетокот позната како неврохипноза (спиење на нервите), го привлекла вниманието и влијаела врз целата медицинска заедница а меѓу нив и врз основачот на неврологијата Шарко и неговиот ученик Фројд. Значењето на хипнотерапијата е во тоа што одиграла значајна улога во Фројдовите клинички процедури се додека не го сретнал Броер. После тоа, тој ја отфрла клиничката употреба на хипнозата заради способноста на пациентите да ги разберат виталните сеќавања и кога се во свесна состојба.

Уште еден студент штитеник на Шарко, Пјер Жане, француски филозоф и психотерапевт во полето на трауматската меморија и дисоцијација, е значаен за приказната за Фројд. Тој бил првиот психолог кој повлекол врска помеѓу настаните во минатото на личноста и траумата која ја доживува во сегашноста. Жане ги сковал и зборовите „дисоцијација" и „потсвесно" – два многу познати поими во модерната психологија.

Постои и контроверза околу самиот основач на психоанализата и психотерапијата. Односно дали е тоа сепак Жане а не Фројд, со оглед на сличноста на теоријата на „слободни асоцијации" која ја употребувал Фројд, а личи премногу на „дисоцијативната" теорија на Жане.

Фројд ги подржувал физичките третмани

Последен во низата е Георг Гродек, писател и лекар кој се смета за основач на психосоматската медицина. Фројд бил поборник на медицинските истражувања во врска со церебралната парализа,

па Гродек многу го заинтересирал заради неговото разбирање на психосоматските процеси и предлагањето на најдобрите третмани за физички болести преку психолошки процеси. Денес психосоматската медицина се смета за академски претходник на модерните бихејвиорални учења.