Анорексија е здравствен проблем кон кој треба да се пристапи со внимание и трпение. А многумина ги игнорираат раните симптоми и во периодот кога болеста далеку полесно може да се надмине. Од друга страна, поради епидемијата на дебелината, проблемите со анорексијата неосновано се одминуваат.

Мит 1: Анорексичарите бараат внимание

Широко распространето е сфаќањето дека анорексичарите гладуваат за да привлечат внимание. Всушност, болеста е многу повеќе од тоа. Анорексијата е психичка состојба.

Мит 2: Анорексијата е болест на суетата

Многумина сметаат дека, кога слушнат од човек кој страда од анорексија, дека е дебел, станува збор за просење на комплименти. Вистината е сосема поинаква. Во своите очи тие се навистина дебели.

Мит 3: Болните се во состојба да ја контролираат анорексија

Луѓето кои страдаат од анорексија, немаат можност да се контролираат себе си. Анорексијата, како и другите форми на растројства во исхраната, се тешки психички болести со кои човек не може да се справи сам. Потврда за тоа е и фактот дека најголем процент од луѓето кои умираат поради психолошки проблем, страдаат токму од анорексија.

Мит 4: Анорексијата настанува најмногу поради проблеми во тежината

Иако првично анорексијата почнува како обид за ослабување, сепак со напредувањето на болеста на прв план излегуваат различни психички пречки, а не желбата за ослабување.

Мит 5: Само богатите страдаат од анорексија

Истражувањата ги потврдуваат претпоставките дека се зголемува бројот на луѓето од различни слоеви на општеството, различна етничка и расна припадност кои заболуваат од анорексија.

Мит 6: Анорексичарите не страдаат од прејадување

Докажано е дека околу половина од анорексичарите се соочуваат со тешки напади на прејадување, иако конзумираат мали количини храна. По овие напади настанува земање на повеќе лаксативни и сретства за повраќање што го истоштува организмот до крај.