Некои повреди се лесни за објаснување бидејќи може да се јават како резултат на форсирањето во текот на сезоната...

...со недоволно подготвено тело за да се справи со таквите напори. Некои се резултат на несреќа, пад или истегнување. Овие повреди се непредвидливи и може да му се случат на секого во секое време.
Со цел да обезбедиме спортистите да останат неповредени или за побрзо да закрепнат, неопходно е да се зборува за повреди во целина и за тоа како да се справат со нив. Доколку спортистите се повредени, тоа нема да е последен пат, така да колку побрзо ги научат лекциите за тоа како да се справат со повредите, толку порано ќе научат да се носат со нив, да се опоравуваат и да се вратат назад во најбрзо можно време.

Како спортистите се справуваат со повреда?

Повредата може да биде трауматично искуство за некои тркачи. Акцентот е ставен врз тркачите бидејќи секој од нив има уникатна личност и поради тоа ќе се справи со повредата на свој уникатен начин.
За спортистите кои отворено ја прифаќаат повредата и искрено сакаат да се подобрат и да се вратат на терените, постојат неколку водечки принципи кои треба да се земат во предвид и треба да се применат кога се справуваат со повреда. Доколку спортистот моментално не е повреден, тие треба да ги имаат овие принципи на ум за во иднина во случај да се соочат со некаква повреда.

Справувањето со спортска повреда е во помал облик слично на процесот на справување со смрт или значајна загуба. Тоа е така бидејќи кај спортистите распоредот на тренинзи, натпреварувања, групата и тренерите ги формираат нивното постоење. Кога тоа им е наеднаш одземено, многу спортисти не може да се справат и негираат дека нешто не е како што треба. Акцентот на одредено важно натпреварување или цели кои биле поставени се толку силни што предизвикуваат спортистот да мисли дека мора да продолжи да се бори и да ја надмине повредата. Ова само ги влошува работите.

5 емоционални фази на повредата

Постојат 5 фази низ кои индивидуата мора нормално да помине додека повредата не се прифати и не настапи поправна акција:

1. Негирање и изолација - одбивањето да се признае повредата и неспособноста да се збора за неа со било кого или да се одбие дадениот совет. Спортистот се чувствува осамен во својата борба.

2. Втората фаза е гнев, кога спортистот чувствува потреба да казнува, да стане еднаков, да ги повреди другите колку што и самиот е повреден, а се среќаваат сите казнени постапки.

3. Третата фаза е нагодување - “Ќе направам се за да стигнам до таму” ; “Ве молам дозволете ми да играм, не сакам да го разочарам тимот.”

4. Четврта фаза е депресија - “се е изгубено” фазата, кога чувствата на загуба и придобивка се збунети. Минатото изгледа добро, а иднината не може да биде толерирана. Болката е неподнослива ткаа што светот изгледа осамен и пуст. “Ќе ми недостига натпреварувањето” - “Ќе ме остават”, “Никогаш нема да се вратам во форма”. Нема ништо на што може да се надева, ова е навистина мрачна фаза, но сепак е фаза.

5. Последната фаза е прифаќање, кое претставува соочување на индивидуата со реалноста на ситуацијата - волја за справување со оваа реалност, насочување кон иднината и правење план за подобрување и придржување до тој план додека не се излечи повредата.

Управување со емоционалните како и со физичките проблеми

Повредениот спортист може да помине значително време во секоја од 5 фази или пак да остане минимално во секоја од нив. Тоа зависи од зрелоста и осетливоста на индивидуата. Во некои спортови има 10 годишна активна практична програма за развој. Затоа повредата на почетокот нема да има голем ефект врз перформансите во наредните 10 години. Има доволно време за спортистот да се опорави и да продолжи и да биде многу успешен спортист. Значи, спортистот мора да разбере дека тој или таа ќе мора да продолжи со повреда и да дојде до прифаќање колку што е можно побрзо.

Потоа да работи со тренерите на справување и со психолошките и со физичките проблеми кои се вклучени во надминувањето на повредата. Свесноста дека кај спортистите се јавуваат чувства на негирање, депресија, гнев и слично, значително помага во процесот. Чувствата се многу нормални и не треба да бидат игнорирани. Преку справувањето со емоциите, користеќи здрав разум и вистинска желба за лекување на повредата, дури и во случај на голем натпревар кој претстои, спортистот ќе оздрави многу побрзо и ќе се врати во акција правејќи го она што го сака и во што ужива.