Како еден спортист може да победи во директно соочување со противникот во самиот финиш?

Сите сме видела восхитувачки моменти кај спортистите кога гледаме дека го вадат и последниот атом од себеси и „оставаат срце на терен", особено во последните секунди од натпреварот обидувајќи се да победат во борба гради в гради со противникот. Еден научник во областа на спортот тврди дека открил како спортистите го прават тоа.

Др. Џо Корбет од Универзитетот во Портсмут вели дека тајната во тие последни изливи на енергија кај истоштените веќе спортисти, лежи во мозокот. Тој ги активира анаеробните резерви на енергија.

Резултатите од неговите испитувања покажале дека кога дури и кога еден спортист го достигнал практично крајот на силите и ја постигнал физиолошката граница на изнемоштеност, сеуште имало канал од кој можел да црпи енергија, а тоа се анаеробните резерви. Анаеробниот систем обезбедува енергија во отсуство на кислород и организмот го употребува при потреба од брзи и моќни изливи на енергија.

Др. Корбет, кој е постар предавач за применета физиологија на вежбање на одделот за Спортски Науки на споменатиот универзитет, направил испитување за да утврди што е точно тоа што го „активира прекинувачот" кај велосипедистот кој се бори еден-на-еден во последните мигови од трката против некој негов соперник.

Во студијата, спортисти кои биле во трка со некој друг, успевале да пронајдат уште некој атом енергија, кој го зголемувал нивното постигнување за 1,7 проценти. Ова можеби и звучи малку, но во врвниот спорт токму ваков процент може да биде разликата меѓу победата и поразот.

„Повеќето спортисти знаат од искуство дека имаат подобри перформанси доколку се во натпревар со конкурентите, но се досега не се знаеше точно зошто." – вели Корбет. „дојдовме до сознанија дека еден спортист е способен да оди длабоко во своите анаеробни резерви на енергија за да го победи противникот."

„Кога и да вежбате во еден момент си поставувате прашање 'колку сум подготвен да се повредам себеси овојпат'? Обично, постои еден момент, една точка во текот на вежбањето која ве спречува да одите понатаму, затоа што не би сакале да си направите непоправлива штета. Но, кога сте во трка со конкурентот, мозокот на спортистот може да го изманипулира овој сигнал и да продолжи понатаму."

Учесниците во студијата добиле инструкции да извозат 2 километри со велосипед во најбрзо можно време, пред компјутер, на чиј екран бил прикажан нивен аватар кој возел низ виртуелната тркачка патека. Оваа трка требало да ја повторат 5 пати.

Последниот пат, им било речено дека се тркаат против друг велосипедист, чиј аватар бил вметнат исто така на екранот на кој го следеле својот „претставник". Всушност, она што им се проектирало, била аватар симулација на нивното најдобро време од претходните 4 возења.

Од 14 велосипедисти учесници во испитувањето, 12 постигнале значително подобри резултати во последната трка – односно во ситуација кога сметале дека се натпреваруваат против соперник. Речиси сите, завршувале со фуриозен финиш, за да се осигураат дека победиле, при што ја подигнала просечната брзина за околу 1 км/ч.

„Во сите трки велосипедистите енергично возеа се до момент на истоштување, но дури во последната трка, кога незнаејќи се натпреваруваа со себеси, покажаа способност за уште пожестоко возење." – раскажува Др. Корбет.

„Кога еден спортист ќе заврши со вежбање, речиси секогаш има одредена физиолошка резерва, но нашите наоди покажаа дека кога се наоѓа во ситуација на директен натпревар со конкурентите, неговата мотивација се зголемува, при што мозокот добива информација да исцрпи што поголем дел од преостанатата физиолошка резерва."