Луѓето често споделуваат приказни, новости и информации со луѓето околу нив. Зошто???...

Им препраќаме статии од интернет на нашите пријатели, споделуваме приказни со нашите колеги за време на паузата, и шириме муабети со нашите комшии. Ваквата социјална преносливост се случува со илјадници години, а ерата на компјутерската технологија направи овој процес уште полесно да се одвива преку праќањето пораки на мобилен телефон, Фејсбук и други социјални мрежи. Но зошто некои содржини се препраќаат почесто отколку други и што ги тера луѓето да шират информации?

Според Јохан Бергер, автор на истражувањето, ширењето на информациите најчесто е предизвикано од возбуда. Кога луѓето се психолошки возбудени, без разлика дали тоа се случува поради емоционална стимулација или нешто друго, автономнните неврони се активираат и притоа предизвикуваат социјално пренесување. Кажано со прости зборови, појавувањето на одредени емоции предизвикува потреба за споделување.

Во една претходна статија, откривме дека емоциите играат голема улога. Интересно е тоа што откривме дека, иако статиите во кои се пишува за позитивни емоции се често повеќе споделувани, негативните емоции како анксиозноста и бесот всушност ја зголемуваат преносливоста, додека пак оние во кои се пишува за тага ја намалуваат. Кога се обидовме да откриеме зошто е тоа така, сфативме дека возбудата е клучна." – вели Бергер, професор по маркетинг на Универзитетот во Пенсилванија.

Во истражувањето, Бергер вели дека чувството на страв, бес или забава ги предизвикува луѓето да споделуваат новости и информации. Овие типови на емоции се проценети како емоции кои предизвикуваат мала возбуда. „Ако нешто Ве прави бесни наместо тажни, најверојатно ќе ја споделите информацијата со Вашето семејство, но таа дека сте бесни што Ве отпуштиле од работа." – вели Бергер.

Бергер е особено заинтересиран за тоа како социјалното пренесување прави интернет содржините да станат толку популарни. „На Фејсбук има огромен интерес, исто така и на Твитер и сите останати социјални мрежи." – вели тој, „но за компаниите и организациите да ги користат ефикасно овие технологии треба да разберат зошто луѓето зборуваат и споделуваат одредени податоци."

Беа направени 2 различни експерименти за да се испита теоријата на Бергер за тоа дека возбудата предизвикува потреба за споделување информации. Во првиот експеримент, 93 студенти извршија две задачи за кои им беше кажано дека се две неповрзани истражувања. Во првото истражување, студентите во различни експериментални групи гледаа видео снимки кои предизвикаа кај нив анксиозност или забава (емоции на високо ниво) или пак тажни содржини (емоции со ниско ниво на возбуда). Во второто истражување, им беа покажани неутрална статија и видео снимка а потоа беа прашани дали би ја споделиле таа информација со пријателите. Резултатите покажаа дека студентите кои почувсвтуваа високи нивоа на возбуда, имаа желба да ја споделат информацијата.

Вториот експеримент беше фокусиран на возбудата во глобала. 40 студенти беа замолени да извршат задачи за кои, исто како и првиот пат, им беше кажано дека станува збор за неповрзани истражувања. Прво, тие прво седеле мирно или се движеле од едно место до друго околу една минута – задача која е докажано дека предизвикува возбуда. Потоа требало да прочитаат интернет вести и им беше кажано дека можат да им ја пратат на кого тие сакаат. Податоците покажаа дека студентите кои се движеле и биле повеќе возбудени повеќе пати го препратиле податокот отколку оние кои седеле во местo.

Бергер вели дека овие податоци се доста генерални. „Однесувањето на луѓето е под големо влијание на тоа што другите зборуваат или прават. Без разлика дали станува збор за фирма која се обидува да ги убеде луѓето да зборуваат, или пак јавна организација за здравство која се обидува да пренеси пораки за како да се подобри здравјето, овие резултати даваат податоци за тоа како да се креираат пораките за да бидат примамливи за луѓето."